Η Καίτη Κυρίτση

Η Καίτη Κουβάτσου Κυρίτση γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 21.10.1936.

Τελείωσε το γαλλικό σχολείο της Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές της στην Νομική Σχολή της Αθήνας.

Στις 27 Ιουλίου του 1963 είδε τον σύζυγό της Πέτρο Κουβάτσο να χάνει την ζωή του μπροστά
στα μάτια της στην τελευταία στροφή της ανάβασης Φιλερήμου στην Ρόδο.

Η πορεία της ζωής της ανατρέπεται δραματικά. Αφοσιώνεται στο μεγάλωμα των δύο παιδιών
της χωρίς όμως ποτέ να αποκοπεί από τον χώρο του αγωνιστικού αυτοκινήτου.

Σιγά σιγά το πάθος του συζύγου της για τους αγώνες αυτοκινήτου την συνεπαίρνει και αρχίζει να γράφει
την δική της ιστορία στον χώρο όταν το 1968 με πρωτοπόρο τον αείμνηστο Ίκαρο
Κανελλόπουλο ιδρύουν την Α.Λ.Α. που έμελλε να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι των
ελληνικών αγώνων. Συγχρόνως αρθρογραφεί στο περιοδικό “ΙΧ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ” και
συμμετέχει ως αγωνιζόμενη σε δεξιοτεχνίες και κάποια ράλλυ με το ψευδώνυμο “Μάρτσια”.

Το 1977 παντρεύεται τον γιατρό Βασίλη Κυρίτση, στον οποίο βρήκε τον πιο ένθερμο
υποστηρικτή και συμπαραστάτη ειδικά στον πολύ σοβαρό τραυματισμό της το 2007 στον
χώρο προθέρμανσης της Ανάβασης Ριτσώνας.

Πρωτοστάτησε ως αντιπρόεδρος και πρόεδρος της Α.Λ.Α. σε τολμηρές και απαιτητικές για τα
μέσα της εποχής διοργανώσεις αναζητώντας νέες ιδέες και τόπους για τους αγώνες όπως το
Ελληνοτουρκικό Ράλλυ, το Ράλλυ Κνωσσού, Μυτιλήνης, Ευβοίας και αντίστοιχα για τους
αγώνες ταχύτητας στο Τυμπάκι, στην Ρόδο και στην βιομηχανική ζώνη του Βόλου.

Παράλληλα συμμετείχε σε επιτροπές της ΕΛΠΑ όπως την Εθνική Επιτροπή Αγώνων και την
Επιτροπή Σεμιναρίων. Πολλοί από τους σημερινούς κριτές υπήρξαν μαθητές της.

Το μεγάλο της πάθος ήταν η αναζήτηση νέων διαδρομών που στην συνέχεια έγραψαν ιστορία
και στο WRC όπως η Μακρυράχη, η Μοσχοκαρυά, η Κινέττα και πολλές άλλες που
πρωτοεμφανίστηκαν στα Ράλλυ Μαύρο Ρόδο κυρίως και η μεγάλη της έγνοια ήταν η
ικανοποίηση και πρωτίστως η ασφάλεια των αγωνιζομένων. Αυτός ήταν ο γνώμονας που
επέλεγε ή απέρριπτε διαδρομές. Όποιος βρέθηκε δίπλα της όταν σαν αλυτάρχης συντόνιζε
έναν αγώνα έζησε την αγωνία της μέχρι να ακούσει οτι όλα τα αυτοκίνητα βγήκαν από την
ειδική. Στους τερματισμούς ήταν πάντα παρούσα για να ακούσει τις εντυπώσεις από τους
ίδιους τους αγωνιζόμενους, να μαζέψει τους επαίνους και τα παράπονα, να τα σταθμίσει και
να κάνει τον επόμενο αγώνα ακόμα καλύτερο.

Πέθανε στις 21 Μαρτίου του 2017 αφήνοντας εκτός από την προσφορά της αυτή καθ΄εαυτή
και μία παρακαταθήκη ήθους, αισθητικής και ποιότητας που σίγουρα θα συνοδεύει την
ανάμνησή της.